Hennie van de Kar-Vervooren, tekstschrijfster

Op de vroege woensdagochtend, een rondje rustig rennen in het Bredase Markdal. Als laatste voorbereiding op de tien kilometer, aanstaande zondag in Rotterdam. Ik kijk strak voor me uit, als een ooievaar (!) in mijn blikveld verschijnt. In opperste concentratie pikt hij zorgvuldig met zijn snavel lekkers van de grond. Hallucineer ik? Ik blijf staan om wat te ooievaren. Een toepasselijke uitdrukking in dit verband, om aan te geven dat ik van mijn ene been op mijn andere ga staan.

Bijna elf jaar geleden ontstond het beeld dat ik graag aan mijn tekstactiviteiten wilde verbinden: een heldere blauwe golf. Deze golf als metafoor voor de woordenstroom die nooit opdroogt. Een golf met een knipoog naar de zee; in mijn gedachten altijd een rustgevende inspiratiebron.

Je moet van het moment genieten! Het ook echt doen, is best een kunst. Een die ik wel dagelijks probeer te beoefenen. Zo ook, afgelopen maandag.

Wordt deze eerste lentedag, rokjesdag? De term die schrijver/columnist Martin Bril bedacht voor de eerste dag in het voorjaar dat kleine (en grote) meisjes massaal in blote benen verschijnen. Vanochtend, tijdens een heerlijk hardlooprondje, zag ik al wel de eerste hardloopster in korte broek. Zelf koos ik nog voor veilig bedekte benen.

Woensdag 14 maart 2012, zowel de Landelijke dag van de Zelfstandige als de start van de Boekenweek. Schrijven over beide evenementen, vind ik geen optie. Je moet niet alles willen benoemen in een verhaal, zeker niet in een tekst van pak ´m beet tweehonderd woorden. Schrijven is voortdurend keuzes maken; wat laat je staan en wat niet. Schrijven is schrappen!