Hennie van de Kar-Vervooren, tekstschrijfster

Ze waren uit het straatbeeld verdwenen, voordat ik er ooit een mee had kunnen nemen. Lifters. Tot afgelopen zondagochtend, kwart over tien. Toen doemde er een voor me op. Voordat ik het goed en wel wist, zat hij bij mij in de auto. Voorin. Ik ging weliswaar niet naar zijn eindbestemming, maar kwam aardig in de richting. ´Tuurlijk´, hoorde ik mezelf zeggen op de vraag of hij mee mocht rijden. ´Stap maar in. Gezellig´.

´Wat zijn je plannen voor morgen, mam?´ is een van de favoriete vragen van zoonlief. Liefst vlak voordat hij moet gaan slapen. Vooral nog even tijdrekken dus. Daar werk ik regelmatig aan mee, door wat los te laten over wat de komende dag op het programma staat.

Een hele gewone zaterdagmiddag. De boodschappen zijn gedaan, het weekend kan beginnen. Manlief en ik twijfelen over het ontkurken van een fles champagne. Zomaar. "Het is wel een goede hoor" sputtert hij. "Daarom juist" zeg ik stellig.

De keuze om wel of niet te gaan twitteren, blijft me bezighouden. Zeker nu steeds meer mensen in mijn (zakelijke) omgeving met dit communicatiemedium aan de slag zijn gegaan. De een noemt het verslavend, de ander zegt dat het stiekem veel tijd kost, een derde roemt het grote bereik ervan, een vierde zucht over het bedenken van inhoudelijk sterke berichten en weer een ander geeft toe dat haar twitterfrequentie alweer aan het afnemen is.

Creatieve invallen komen op de meest onverwachte momenten. Onder de douche, bij het onkruid wieden of tijdens een lange autorit. Natuurlijk ontstaan ze ook tijdens het hardlopen. Dat laatste is voor mij een beproefde methode om mijn gedachten op een ander spoor te krijgen.