Tijdens een rondje met de hond

Geschreven door Hennie van de Kar-Vervooren

Ergens lijken ze op elkaar; de dagelijkse rondjes met onze hond door de buurt. Snuffelen bij dezelfde lantaarnpaal, een grote boodschap doen (liefst midden op de weg) en bij voorkeur altijd een rondje lopen. Heen en weer; dat is geen optie voor onze Pyrenese berghond Ventoux. Een ras dat bekend staat als eigenzinnig. ‘In staat om zelfstandig beslissingen te nemen’ noemde de fokker dat.

En toch zijn de rondjes nooit hetzelfde.
Wat de rondjes anders maakt, zijn de ontmoetingen met de mensen op straat. Buurtgenoten of willekeurige voorbijgangers. 
Twee studentes, lachend, die hun gesprek onderbreken om onze witte – volgens hen fluffy - hond te mogen aanraken. Tuurlijk! Een hardloper die niks van zo’n grote hond moet hebben. Dat werkt dan wederzijds. Een paar kinderen (basisschoolleeftijd) op de fiets die speciaal afstappen voor een afscheidsknuffel met onze ‘ijsbeer’ op weg naar school. En zo leer ik met Ventoux aan de lijn onze buurt Zandberg-West elke dag beter kennen.
 
Gisteravond maakte ik ook zo’n rondje. Het was stil op straat. Zo stil dat ik de nagels van Ventoux op de stoep kon horen. 
Iemand reed met de auto stapvoets voorbij, speurend naar het laatste vrije parkeerplaatsje in de wijk. Toevallig passeer ik net als de bestuurder uitstapt. “Mag ik hier wel staan?” vraagt zij. “Dat vraag ik me af” antwoord ik haar. Haar auto staat namelijk net na een bocht. Als je nog iets naar voren rijdt, dan kan het denk ik net, adviseer ik haar. “Wel op je eigen verantwoording” voeg ik daar voor de zekerheid aan toe.
 
Even later kom ik haar opnieuw tegen als zij naar huis loopt en ons inhaalt. Haar tempo ligt aanmerkelijk hoger dan dat van mij en Ventoux. “En dan moet je nog een eind lopen ook”, zeg ik tegen haar. 
 
“Ik woon in Het Snoepfabriekje” antwoordt ze. “Sinds vandaag.” 
Of ik weet waar dat is? Ik leg haar uit dat ik daar zeker van op de hoogte ben. Dit omdat ik de afgelopen maanden de metamorfose van dit pand volgde en vastlegde in opdracht van Bouwbedrijf Balemans. Van het slopen met beleid tot de laatste afwerking. 
Ze luistert verbaasd. “Daarom kom ik jou natuurlijk tegen! Kom maar snel eens kijken” zegt ze. “Dan kun je zien hoe het is nu het wordt bewoond.”
Ik beloof niks, maar vind het wel een gastvrij voorstel. Met een glimlach loop ik verder. Ik hou van deze buurt, ik hou van mijn werk én natuurlijk van onze hond. En in deze ene ontmoeting komt dat allemaal samen. 
 
 
 
 

Blog

Mijn hart ligt bij het schrijven in opdracht. Dan weet ik vooraf dat mijn tekst gewenst is. Hoe groot of klein je tekstvraag ook is, ik haal mijn neus nergens voor op!

Ik wissel grote tekstproducties zoals jubileumboeken, magazines en bedrijfsbladen graag af met bescheiden tekstopdrachten zoals een mailing, referentietekst of uitnodiging.

Daarnaast werk ik aan eigen publicaties. Ik schreef vier jaar een column voor BredaVandaag en publiceerde mijn autobiografisch bedrijfsverhaal. Sinds 2011 blog ik af en toe over mijn ontwikkeling als tekstschrijfster. En omdat privé en zakelijk bij mij nauw met elkaar verweven zijn, gaat het in mijn blog soms ook over Breda of over onze Pyrenese berghond Ventoux.

Wil je reageren op een blog? Leuk! Mail je reactie naar .